2016 жылы осындайларға байланысты 15 қылмыстық іс қозғалса, үстіміздегі жылдың 3 айында ғана далада қалған сәбидің саны 8-ге жеткен. Дүниеге шыр етіп енген шарана еш жазықты болмаса да санасыз ананың тасжүректігі салдарынан осындай күйге тап болуда. Мұндайларға «ана» деген сөзді шығын қылудың өзі артық. Санасыз дейтін жануарлар да іштен шыққан баласын қорғаштап, жан-тәнімен қамқор болып жатады ғой. Ал қарақан басының ғана қамын ойлайтын тасжүректер тоғыз ай бойы көтерген жан иесін адам баласы деп танымайды.
Осындайлардың арамызда болмауы үшін баршамыз болып, қоғам болып, оның ішінде мемлекеттік органдарымыз болып, аталған сорақылықтың алдын алу үшін батыл араласуымыз керек. Өйткені, мұны қоғамымыздың ортақ дерті деп қабылдаған жөн. Ал ол үшін, алдымен, қыз баланың тәрбиесіне қатты назар аударылуы керек. Барлық мектептер мен орта және арнаулы оқу орындарында, тіпті жоғары оқу орындарында қыз балаларға арналған ақыл-кеңес беретін сабақтар жиі өткізіліп тұрғаны абзал. Оған тәжірибелі, ақылман аналар, медицина, психология, социология саласының мамандары да қатысып, қыздардың көзін ашып, көңіл көкжиегін кеңітіп отырулары керек. Қыз баланы тәрбиелеу деген сөз – ұлтты тәрбиелеу деген сөз екенін естен шығармайық.
Осы орайда, төмендегі мәселелерге баса назар аударылуы керек деп санаймын. Оған аталған мәселеге тікелей немесе жанама қатысы бар барлық мемлекеттік, сондай-ақ, үкіметтік емес ұйымдар атсалысуы тиіс деп есептеймін.
Біріншіден, Денсаулық сақтау министрлігі жеткіншек қыздардың жетілуі кезеңі мен жүкті аналардың есепке тұруын бақылауды жіті қадағалауы керек. Барлық білім ошақтарында тәрбиеге қайшы келетін олқылықтарды жою үшін рухани-адамгершілік құндылықты ұлықтайтын арнайы бағдарлама түзілсе артықтық етпейді. Сондай-ақ, отбасы – ортасы – білім ошағы үштағанының бірлесіп атқарар жұмыстарын үйлестіруге назар аудару қажет.
Екіншіден, күн ұзын нәпақасын табумен жүріп, бауыр еті – баласының тәрбиесін кейінге ысыра беретін кейбір ата-аналармен жұмыс жүргізуді бастау керек. Оның үстіне, бүгінде республиканың түкпір-түкпірінде «Үміт» үйлері мен «Үміт» топтарында 333 сәби тәрбиеленуде. Аталған үйлер – «от басқан» аналар тығырықтан шығар бірден-бір жол. Осы іспетті орындардың бар екендігі туралы жауапты мамандар тарапынан жастарға кеңірек түсінік жұмыстарын жүргізу және таныстыру;
Үшіншіден, әйелдер icтері және отбасы мәселелерімен айналысатын мемлекеттік, ҮЕҰ, қоғамдық ұйымдардың осы тараптардағы ісін бір арнаға тоғыстырсақ, тек ұтатынымыз анық. Бұған қоса, осыған дейін де депутаттар тарапынан көтеріліп жүрген «Бэби-бокс» аталатын «үміт бесіктері» бүгінде біраз елде бар. Осыны біздің елде де мемлекеттік дәрежеде қабылдаса қайтер еді?
Менің осы депутаттық сауалымды қолдап, «Нұр Отан» партиясы фракциясындағы әріптестерім З.Балиева, О.Өксікбаев, С.Үмбетов, О. Шишигина Г.Шиповских, И.Унжакова және Қазақстанның коммунистік халық партиясы фракциясы атынан И.Смирнова қол қойды. Осынша депутатты мазалап отырған мәселеге Үкімет тарапынан да тиісті деңгейде назар аударылып, оң шешім қабылдар деген үміттемін.
Бақытгүл ХАМЕНОВА,
Мәжіліс депутаты
